Wens (2)

Wens (1)

KINDEKE YAN WENST JE PRETTIGE KERSTDAGEN
EN EEN GELUKKIG NIEUWJAAR
- OOK NAMENS Z’N OUDERS -

Mijn moment van 2007 (voor het personeelsblaadje)

Op 8 januari van dit jaar fietsen mijn vrouw Irma en ik Saigon uit. Voor we de stad verlaten brengen we een bezoekje aan de pagode van de Jade-Keizer, een van de belangrijkste taoïstische goden. Een middelgrote tempel, wat viezig maar kleurrijk, in halfschemer en wierook gehuld, een eeuw geleden gebouwd door Chinese taoïsten, later evenzeer geliefd door boeddhisten en confucianisten.

Voor de tempel is een door bomen overschaduwd hofje, naast de ingang een vijvertje met schildpadjes waarvan sommige schildjes beschreven zijn met witte verf. Binnen staat het vol met beelden. Halverwege de tempel twee woest uitziende figuren, vier meter hoge generaals die een tijger en een draak hebben overwonnen. Tegen de achterwand zit op een lotusbloem de veelarmige Moedergodin van het boeddhisme. En daarnaast, in het midden, het beeld van de Jade-Keizer zelf. In de pagode zijn ook de woonvertrekken van het tempelpersoneel gehuisvest, met donkere gangetjes waar een mannetje rondscharrelt dat zijn overtollig speeksel met veel lawaai hier en daar in een hoek rochelt.

Irma’s aandacht gaat uit naar een zijvertrek waar de Vruchtbaarheidskoningin zetelt.

Vlak voor de fietsvakantie heb ik na bijna een jaar nadenken ingestemd met haar plots opgekomen late kinderwens. Nu ziet zij haar kans schoon. Bij de roodgeverfde houten balie koopt zij met gretige ogen een roodpapieren zakje met zwavelgele wierookstokjes. Voor de Vruchtbaarheidskoningin met haar felgekleurde pauwvormige hoofddeksel en manteltje van roze zijde met daarover een doorzichtig geel capeje staat een met zand gevuld stenen bakje waarin Irma haar wierookstokjes aansteekt, eentje voor een zoon, eentje voor een dochter.

Ruim negen maanden later wordt onze zoon Yan geboren.

In a sentimental mood

Ik wou dat mijn zoon...

...Rufus Wainwright (charmant kinderlijk innemend)
(When i am older than all these goddamned hills / And there's no reason for my mind to be still / Oh, how i'll feel like a beautiful child again / Such a beautiful child again / When i have finally found my room filled with toys / Be banging on my crib excited with noise / Oh, how i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again / And when theres nothing to gain / Or bring me pain or pin the blame / On you or myself / And when they finally fall / These wailing walls and burning crosses / God's twilight and all / How i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again)

...Johan Cruijff (eigenzinnig uniek zichzelf)
(Ik geloof niet omdat ik dus niet gelovig ben maar ik denk wel dat er iets anders is, maar daardoor geloof ik datgene wat ik dus denk dat er is.)


...Mohammed Ali (weerlichtend charismatisch ontroerend)
(Champions aren't made in gyms. Champions are made from something they have deep inside them: A desire, a dream, a vision. They have to have last-minute stamina, they have to be a little faster, they have to have the skill and the will. But the will must be stronger than the skill.)

...Kees Fens (wijs humoristisch ondoorgrondelijk)
(De laatste hangers zie je in Zuid-Europese dorpen. Vijf oude mannen tegen een kerkmuur. Hun toekomst is hun verleden geworden. Daar praten ze over. Na een tijdje zitten ze met vier of vijf op een bank. Ze zwijgen en staren voor zich uit. Naar een horizon die er niet meer is. De kerkklok slaat. 'Gods troon is nog ongeschokt.'
Ik zie ze en ontdek het wezenlijke aan de hangers: tijd is zolang ze met elkaar praten of zwijgen eeuwigheid. De hanger mag praten over verandering, hij wil die niet. Hij wil eigenlijk niets.)

...en mijn vader en mijn moeder en mijn vrouw tegelijk zou worden.

With A Little Help From My Hands

Je kunt spastisch doen over anderen die grappen maken over je afwijkingen. In afwijking daarvan kun je ook lachen om je eigen spasmen.

Dat doet Joe Cocker als hij John Belushi's parodie ziet op zijn legendarische spastische armgebaren tijdens het gromzingen.

This thing about me being spastic is something I can't get away from. I did The David Letterman Show not long ago, and he is still going on about me being spastic. I can't talk about anything else when I go on those shows.
During the time of "You Are So Beautiful," I was working at Village Recorders, in Los Angeles, and someone comes into the studio and says, "Joe, we've got this video to show you that you're not going to like." I don't know how long Saturday Night Live had been on the air, because I never watched much TV, but when I saw this video of John Belushi doing me being spastic and pouring beer, I became hysterical.
Everyone else said, "Joe, you're not supposed to find this amusing. You're supposed to find this gross and inoffensive."
I said, "Oh, come on. You can't not laugh at this." I didn't even know who Belushi was.
Moving my hand around is subconscious with me. A lot of the time I'm more or less conducting the band, just keeping a feel. I don't know why I do it. It's just one of those things.

Joe Cocker, In his own words

Zelf vinden wij de versie van onze eigen Yan eigenlijk hilarischer. Zal hij ooit kunnen lachen om het lachen dat wij doen om zijn spasmen?

(Wil onder dit filmpje Joe Cocker's uitvoering van With A Little Help From My Friends zetten. Ga de YouTubeRemixer uitproberen - tot (heel veel) later...)

Even 'n ballonnetje oplaten

Casus
Yan is na voedertijd direct vertrokken als hij ligt uit te buiken op de warme borst van zijn moeder. De moedermelk komt dezer dagen niet alleen meer direct uit diezelfde borst, maar bereikt zijn gulzige lippen ook wel via het tussenstation genaamd Kolfcity*. Zo kan ook vader zijn Yanneman van moedermelk voorzien. Dit om terugkeer van moeder uit het land genaamd Infantilia te bespoedigen.

Probleem
Yan slaapt na een bezoekje aan Kolfcity niet zo lekker in als bij moeders. Vaders, althans het onderhavige exemplaar, beschikt namelijk niet over een dikke warme moederborst. Dit gezinnetje zal toch niet het enige zijn dat met hiermee worstelt?

Oplossing
Men neme een luchtballonnetje, late deze 24 uur dragen op de blote huid van de moeder van uw zuigeling ter opname van de moedergeur, vulle deze niet met lucht (zoals hier gebeurt met flatuleuze gevolgen) maar met water van ca. 37˚, drapere de lauwwarme gummizak op de borst terwijl men een horizontale positie inneme en positionere het proefkonijnekoppetje op de neptiet, direct naast het tuitje dat men bevochtige met de laatste druppels van het Kolfproduct. En klaar is uw kunstje!

*) plaatsnaam gemunt door Hans Borgman (zero googlehits!). Hans, wederom bedankt!

Zoek de verschillen (van een halve eeuw) (2)

Ook ik ben vergiftigd met het aangename gevoel van de jeugdherinneringen die me zijn verteld en die ik doorvertel alsof ik ze zelf heb meegemaakt (zie een eerdere post over Orhan Pamuk's Istanbul). Deze is me verteld door m'n vader en zegt veel over de veranderingen in de laatste halve eeuw die mijn leven nu bestrijkt:

Mijn Nederlandse vader en mijn zwangere moeder van Chinese afkomst zijn op vakantie in Corsica. Ik, zo'n tien maanden oud, logeer bij oma Do in Tilburg en krijg daar prompt de griep. Oma belt natuurlijk direct de dokter. "Met mevrouw Jansen, ik heb hier een klein Chineesje met griep. Kunt U langs komen?"

De begrippen multiculturele samenleving en politieke correctheid waren nog ver weg. Dus voor een huisarts in een provinciestadje kon een Chineesje bij een Jansen thuis niets anders zijn dan een baby met wat toen nog helemaal niet bekend stond als het Syndroom van Down.

De dokter komt per ommegaande langs, ziet mij in m'n wiegje liggen en zegt verbaasd: "Maar mevrouw, dat is helemaal geen mongooltje, kijk eens wat een pientere oogskens ie heeft!"

De lezer oordele zelf. (En ik dank mijn ouders voor deze en andere herinneringen die ik mij toegeëigend heb.)