In a sentimental mood

Ik wou dat mijn zoon...

...Rufus Wainwright (charmant kinderlijk innemend)
(When i am older than all these goddamned hills / And there's no reason for my mind to be still / Oh, how i'll feel like a beautiful child again / Such a beautiful child again / When i have finally found my room filled with toys / Be banging on my crib excited with noise / Oh, how i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again / And when theres nothing to gain / Or bring me pain or pin the blame / On you or myself / And when they finally fall / These wailing walls and burning crosses / God's twilight and all / How i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again)

...Johan Cruijff (eigenzinnig uniek zichzelf)
(Ik geloof niet omdat ik dus niet gelovig ben maar ik denk wel dat er iets anders is, maar daardoor geloof ik datgene wat ik dus denk dat er is.)


...Mohammed Ali (weerlichtend charismatisch ontroerend)
(Champions aren't made in gyms. Champions are made from something they have deep inside them: A desire, a dream, a vision. They have to have last-minute stamina, they have to be a little faster, they have to have the skill and the will. But the will must be stronger than the skill.)

...Kees Fens (wijs humoristisch ondoorgrondelijk)
(De laatste hangers zie je in Zuid-Europese dorpen. Vijf oude mannen tegen een kerkmuur. Hun toekomst is hun verleden geworden. Daar praten ze over. Na een tijdje zitten ze met vier of vijf op een bank. Ze zwijgen en staren voor zich uit. Naar een horizon die er niet meer is. De kerkklok slaat. 'Gods troon is nog ongeschokt.'
Ik zie ze en ontdek het wezenlijke aan de hangers: tijd is zolang ze met elkaar praten of zwijgen eeuwigheid. De hanger mag praten over verandering, hij wil die niet. Hij wil eigenlijk niets.)

...en mijn vader en mijn moeder en mijn vrouw tegelijk zou worden.

With A Little Help From My Hands

Je kunt spastisch doen over anderen die grappen maken over je afwijkingen. In afwijking daarvan kun je ook lachen om je eigen spasmen.

Dat doet Joe Cocker als hij John Belushi's parodie ziet op zijn legendarische spastische armgebaren tijdens het gromzingen.

This thing about me being spastic is something I can't get away from. I did The David Letterman Show not long ago, and he is still going on about me being spastic. I can't talk about anything else when I go on those shows.
During the time of "You Are So Beautiful," I was working at Village Recorders, in Los Angeles, and someone comes into the studio and says, "Joe, we've got this video to show you that you're not going to like." I don't know how long Saturday Night Live had been on the air, because I never watched much TV, but when I saw this video of John Belushi doing me being spastic and pouring beer, I became hysterical.
Everyone else said, "Joe, you're not supposed to find this amusing. You're supposed to find this gross and inoffensive."
I said, "Oh, come on. You can't not laugh at this." I didn't even know who Belushi was.
Moving my hand around is subconscious with me. A lot of the time I'm more or less conducting the band, just keeping a feel. I don't know why I do it. It's just one of those things.

Joe Cocker, In his own words

Zelf vinden wij de versie van onze eigen Yan eigenlijk hilarischer. Zal hij ooit kunnen lachen om het lachen dat wij doen om zijn spasmen?

(Wil onder dit filmpje Joe Cocker's uitvoering van With A Little Help From My Friends zetten. Ga de YouTubeRemixer uitproberen - tot (heel veel) later...)

Even 'n ballonnetje oplaten

Casus
Yan is na voedertijd direct vertrokken als hij ligt uit te buiken op de warme borst van zijn moeder. De moedermelk komt dezer dagen niet alleen meer direct uit diezelfde borst, maar bereikt zijn gulzige lippen ook wel via het tussenstation genaamd Kolfcity*. Zo kan ook vader zijn Yanneman van moedermelk voorzien. Dit om terugkeer van moeder uit het land genaamd Infantilia te bespoedigen.

Probleem
Yan slaapt na een bezoekje aan Kolfcity niet zo lekker in als bij moeders. Vaders, althans het onderhavige exemplaar, beschikt namelijk niet over een dikke warme moederborst. Dit gezinnetje zal toch niet het enige zijn dat met hiermee worstelt?

Oplossing
Men neme een luchtballonnetje, late deze 24 uur dragen op de blote huid van de moeder van uw zuigeling ter opname van de moedergeur, vulle deze niet met lucht (zoals hier gebeurt met flatuleuze gevolgen) maar met water van ca. 37˚, drapere de lauwwarme gummizak op de borst terwijl men een horizontale positie inneme en positionere het proefkonijnekoppetje op de neptiet, direct naast het tuitje dat men bevochtige met de laatste druppels van het Kolfproduct. En klaar is uw kunstje!

*) plaatsnaam gemunt door Hans Borgman (zero googlehits!). Hans, wederom bedankt!

Zoek de verschillen (van een halve eeuw) (2)

Ook ik ben vergiftigd met het aangename gevoel van de jeugdherinneringen die me zijn verteld en die ik doorvertel alsof ik ze zelf heb meegemaakt (zie een eerdere post over Orhan Pamuk's Istanbul). Deze is me verteld door m'n vader en zegt veel over de veranderingen in de laatste halve eeuw die mijn leven nu bestrijkt:

Mijn Nederlandse vader en mijn zwangere moeder van Chinese afkomst zijn op vakantie in Corsica. Ik, zo'n tien maanden oud, logeer bij oma Do in Tilburg en krijg daar prompt de griep. Oma belt natuurlijk direct de dokter. "Met mevrouw Jansen, ik heb hier een klein Chineesje met griep. Kunt U langs komen?"

De begrippen multiculturele samenleving en politieke correctheid waren nog ver weg. Dus voor een huisarts in een provinciestadje kon een Chineesje bij een Jansen thuis niets anders zijn dan een baby met wat toen nog helemaal niet bekend stond als het Syndroom van Down.

De dokter komt per ommegaande langs, ziet mij in m'n wiegje liggen en zegt verbaasd: "Maar mevrouw, dat is helemaal geen mongooltje, kijk eens wat een pientere oogskens ie heeft!"

De lezer oordele zelf. (En ik dank mijn ouders voor deze en andere herinneringen die ik mij toegeëigend heb.)

Pamuk's Istanbul (2)

Het hiervoor geciteerde fragment uit Orhan Pamuk's Istanbul wordt voorafgegaan door een beschrijving van een stadsbericht in de krant die Pamuk's moeder 'schijnt te moeten hebben gelezen' op het kraambed in afwachting van de geboorte van Orhan. Niet de uitbarsting van de vulkaan Stromboli twee dagen eerder, Turkse militairen in Noord-Korea of de angst voor de inzet van biologische wapens was voor de Istanbulers het echte nieuws. Dat ging over de inbreker met het gruwelijke masker die zich, betrapt en daarna ingesloten, van het leven beroofde.

Helaas heeft het niet veel zin om in de kranten van de geboortedag van mijn zoon op zoek te gaan naar het plaatselijke bericht dat de gemoederen van alle Amsterdammers bezig zou hebben gehouden, meer nog dan de uitslag van de Poolse verkiezingen, het wraak zweren van Turkije na een dodelijke PKK-hinderlaag of de twijfels over de Nederlandse militaire missie in Uruzgan. De zeskoloms openingskop van de Volkskrant luidt namelijk: Texel is zijn ambassadeur kwijt. Jan Wolkers is drie dagen daarvoor overleden en diens dood houdt het hele land dier dagen in een liefdevolle greep.

Als ik dan toch door die krant blader op zoek naar nieuws dat de interesse van Elyan's moeder moet hebben gewekt, zie ik op pagina 3 rechtsonderin een fotootje dat zij niet gemist kan hebben in die tussenperiode van een eindig en een nieuw leven.

Het is de schitterende uitsnede van een foto van Robin Utrecht waarop prinses Ariane van Willem-Alexander en Máxima wordt gedoopt. De uitsnede is daarom zo mooi omdat het tafereel nu door lichtval en compositie doet denken aan klassieke schilderbeelden. (Met excuses aan onze kroonprins die in de prullenbak is beland.)

Pamuk's Istanbul (1)

(...) Toen mijn moeder me voor het eerst zag, vond ze dat ik er zwakker, kwetsbaarder en tengerder uitzag dan mijn twee jaar oudere broer bij zijn geboorte.

Eigenlijk had ik hier de werkwoordsuitgang -miş moeten gebruiken: 'schijnt gevonden te hebben'. De verleden tijd met de uitgang -miş, een vorm waarop ik erg gesteld ben en die we in het Turks gebruiken om dromen en sprookjes te vertellen, en dingen die we niet zelf hebben meegemaakt, is geschikter voor het weergeven van wat we hebben beleefd toen we in de wieg lagen, in de kinderwagen of toen we onze eerste stapjes zetten. Want onze eerste levenservaringen horen we jaren later uit de mond van onze ouders en wij beleven er dan een huiveringwekkend genoegen aan om naar ons eigen verhaal te luisteren alsof we iemand anders zijn eerste woordjes horen zeggen, zijn eerste stapjes zien zetten. Door dit aangename gevoel, dat doet denken aan het plezier om onszelf in onze eigen droom te zien, zet zich later een andere gewoonte in onze ziel vast, die ons tot aan onze dood zal vergiftigen: we maken er een gewoonte van om de betekenis van alles wat we in het leven meemaken - zelfs van ons diepste genot - van anderen over te nemen. Net zoals deze eerste 'herinneringen' aan onze babytijd verhalen zijn die we van anderen horen en ons vervolgens zo gretig eigen maken dat we beginnen te denken dat het onze eigen herinneringen zijn, die we vervolgens vol overtuiging aan anderen vertellen, zo denken we ook dat wat anderen zeggen over allerlei dingen die we in het leven doen, ons eigen idee is, sterker nog: die mening van anderen verandert in een herinnering die belangrijker is dan hetgeen we hebben meegemaakt.

Uit: Istanbul; herinneringen en de stad, Orhan Pamuk (hoofdstuk 1, Een andere Orhan)

Hm, ja, het zou een experiment kunnen zijn: Elyan, onze Orhan, niet te vergiftigen met het aangename gevoel dat onze herinneringen aan zijn babytijd hem zouden kunnen geven. Zodat hij 'pure' herinneringen kan gaan koesteren, niet bepaald door zijn ouders. Hoe zouden die er dan uitzien?

Maar ja, dat leven van herinnerde herinneringen kan wel leiden tot zoiets schitterends als Pamuk's boek. Laten we het leven maar gewoon blijven leven zoals we leven, al is het dan een tweedehands. Dat heeft zo z'n eigen schoonheid.

Kraambezoek

Ik ben nog bevalle in 't Wilhelmina Gasthuis, je weet wel, nu sijn op dat terrein allemaal huise. Het duurde en het duurde maar, hè Johan, khad geen goeie ontsluiting. Eindelijk was ze d'r dan, alles d'r op en d'r an, goddank. Kwam me moeder langs, met 'r vriendin. Me moeder was al oud, moet je wete en die vriendin ook. Ginge se langs al die bedjes op de afdeling met se tweeë, die bedjes met van die ijsere spijle, net tralies. Ik kom van de Albert Cuijpbuurt, moet je wete, dat was so'n fijne buurt voor de kinderen, se konde altijd buite spele. En al me familje komt 'r ook vandaan. Dus die ouwe besjes ginge met se tweeë langs al die traliebedjes alsof se de ware op de markt aan het keure ware. Díe had 'n lelijke kop en díe had geen hare, moe je sien joh, en díe heb só'n bos haar, tlijkt wel 'n apie en díe had 'n deuk in se harses. En dat met die schelle stemmen! Kwame se weer terug bij de mijne: ja, dese is toch de mooiste, hoor. Ik geneerde me dood voor die saal! Maar nou moet ik segge, se was ook mooi hoor, se had 'n mooie kop met haar, blond en krullend. Dus ik was tegelijkertijd ook trots, mag je best wete.

Nou, ik woon al jare niet meer bij de Cuijp, je weet dat ik in Almere woon en al me familje ook. Ben ik laatst terug geweest op 't Wilhelmina, hè Johan, jij was 'r ook bij en die nieuwe huise, die zijn mooi hoor. Maar ik moest ook aan die tralies denken, van die bedjes. So is 't wel hoor, kinderen sie je d'r niet meer buite spele, se sitte allemaal binne hè, achter de tv, of de computer of de nintendo of wat se allemaal doen. Gevange als het ware, so denk ik 'r over hoor, mijn mening voor een betere...

De Luier Monologen

- Ik ben de eerste, ja, daar ben ik best trots op. Aangegord door de verloskundige die ook mijn bevuiler ter wereld bracht, toch iets bijzonders, niet? De inhoud is verder zoals die van mijn opvolgers, teerachtig, bijna zwart, sticky ook. Niks bijzonders eigenlijk, zegt ook nog niets over hoe 't de vuilspuiter zal vergaan. 'k Zat wel lang geplakt tegen z'n billetjes, pas de volgende dag werd ik bevrijd door de kraamverzorgster. Leuke vrouw trouwens, Anneke, type doortastend-maar-toch-gezellig-Amsterdams. Gooide me in de afvalbak bovenop de placenta en de vruchtblaas, is ook niet weggelegd voor elke luier, dacht ik zo.

- Nou, ik mag dan niet de eerste zijn, maar dat estafettestokje nam ik toch maar soepel van je over, numero uno. En die Anneke kan vouwen hoor, gevoelige maar zekere handen, zo heb ik ze graag over m'n onderdelen. Piemeltje mooi neerwaarts onder m'n voorpand gevouwen en de zijflappen daar lekker strak overheen, beensluitflapjes mooi uitgespreid langs de dijtjes, helemaal lekdicht! 't Blijft een teerspuitertje, dat wel weer.

- Zó bijzonder, ik ben beroerd door de handen van de kersverse vader, ze trilden helemaal! Ach ja, wat wil je ook, die ene kraamverzorgster zat 'r met d'r neus bovenop. Ik zat er ook niet helemaal lekker omheen, maar wat geeft het, heb 'r zelf zo'n beetje voor gezorgd dat ik niet lekte, zo ben ik ook wel weer. En ze lieten me lekker lang zitten, joh, plakte helemaal vast aan die lekkere vleesbilletjes! En ik kreeg nog een toegift, heerlijk. Juist toen ik met inhoud, vochtige doekjes en al zou worden dichtgevouwen, drukte het sluitspiertje er nog zo'n mooi teerbalonnetje uit, da's dan een bonus, hoor!

- Geef mij maar de vochtige geelbruine, je bent tenslotte niet voor niks speciaal ontworpen om de zachte ontlasting te absorberen. Ben ik trots op hoor, dat ik een Pampers New Baby met Secure-Me Fit, nr. 1 Newborn 2-5 kg, 9-11 lbs ben. Ach, als de sluizen opengaan en ik zie die vloed komen, dan knisper ik zo hard ik kan 'kommaarkommaarkommaarkommaar' en dan zuig ik de heleboel op, hmmm.

- Kijk, dat vind ík nou interessant, niet gewoon de boel opvangen, maar es goed analyseren wát je nou precies aan je fiets hebt hangen. En wat deze jongen achterlaat, ja, daar kan ik wel wat mee. Dat residu is niet compact, eerder vluchtig. Qua kleur verschiet het van honinggeel tot stroopbruin. En de stank is soms nu al niet te harden. Conclusie lijkt me duidelijk: de producent zou wel eens kunnen gaan bloggen, mark my words!

Idee: Hans Borgman - dank Hans!

Hineininterpretieren

hoi

kom es hier

wat is dat

oh, camera - en wat daarboven

ah, pa, dat ben jij dus, ahum, aangenaam

keb kriebel an me neus

en an me oog

zeg ehhh, pa

rot nou maar weer es OOOOOP!!!!! (gaap)