Wens (4)

Yan spreekt (2)

[december 2010]
Op een ochtend in het weekend wordt Yan wakker en wil hij, zoals nog gebruikelijk, door een van zijn ouders worden overgeheveld naar het ouderlijk bed. Zijn ouders willen echter nog wat langer blijven liggen en roepen naar zijn slaapkamer dat ze hem straks ophalen. Hij vraagt: "Hoeveel uur is straks?". Op het antwoord 'straks is zo', reageert hij met: "Ik wil dat het nú straks is."

Yan weet dat voedsel in zijn buikje belandt. Als zijn moeder hem erop wijst dat een kennis een baby in de buik heeft, vraagt hij: "Heeft Polly dan een baby ingeslikt?"

Yan spreekt (1)

[zomer 2010]
Als wij het over meisjesnamen hebben en de naam Jan-tien valt, merkt Yan op: "Neehee, ik ben tweehee."

[eind augustus 2010]
Bij het praten over onze bruiloft, drie jaar voor zijn geboorte, vragen we Yan waar hij dan was. Waarop hij antwoordt: "Ik was er niet, ik was he-le-maal alleen."

[september 2010]
Yan is eerder deze zomer met moeder en oma Puma op vakantie geweest, nu fietst hij met beide ouders door Zuid-Spanje, voorop bij zijn vader. Met een plagerig stemmetje zegt hij tegen hem: "Wat jammer hè, dat ik met jou op vakantie moet, en niet met oma." (Als vader terugplaagt met 'zal ik dan maar weggaan?' moet hij hartstochtelijk huilen.)

Als zijn moeder hem opjut met 'Kom op, meneertje Koekepeertje', riposteert Yan met: "Neehee, het is meneertje Pannekoekepeertje."

[november 2010]
Yan wordt voor het slapen gaan graag voorgelezen uit 'Anton kan toveren' en imiteert dan vingerbewegingen en toverspreuk van de hoofdpersoon. Als hij zijn speelgoed in de woonkamer moet opruimen, speelt hij luchtpiano met zijn vingertjes onderwijl sprekend: "Hocus pocus pilatus pas, ik wou dat de rommel weg was!"

Voordat we naar zijn grootouders in Boxtel afreizen, waar twee Thaise monnikenbustes op het dressoir prijken die de net driejarige angst inboezemen, verzekert Yan opa aan de telefoon: "Ik ben he-le-maal niet bang voor de monniken (en met stemverheffing) want ik ben drie jaar!"

Oma Puma vertelt Yan aan de telefoon dat ze zo graag bij hem zou willen zijn. Als de wederkerige wens uitblijft, zegt oma dan maar zelf met een klein stemmetje 'En wat zou ik graag bij oma zijn'. Waarop Yan vraagt: "Maar oma, jij bent toch al bij jezelf?"

"Is opa oud?", vraagt Yan over opa Jansen. Op het bevestigende antwoord luidt de vervolgvraag: "Wordt opa bij-na dood?"

Tijdens een van de eerste keren dat Yan naar de voorschool gaat, moet hem er nog eens op worden gewezen dat hij zijn schoenen voor zijn sloffen moet verruilen. Waarop hij de gelaarsde juf voor de voeten werpt: "Maar jij hebt toch ook geen sloffen aan?"

Zijn ouders trachten Yan's neiging het beleg van zijn boterhammen met worst te eten de kop in te drukken. Als zijn moeder oma Puma, waar hij logeert, aan de lijn heeft, hoort zij hem op de achtergrond zeggen: "Kijk eens oma, het brood glijdt zó van mijn worst."

De stad is in Sinterklaassferen gehuld als Yan voorop de fiets langs de speelgoedwinkel rijdt en roept: "Dat is niet Intertoys, dat is Sintertoys!"

Yan wijst in bad op zijn poepgat en duidt die aan met 'billekeel'.

In a sentimental mood

Ik wou dat mijn zoon...

...Rufus Wainwright (charmant kinderlijk innemend)
(When i am older than all these goddamned hills / And there's no reason for my mind to be still / Oh, how i'll feel like a beautiful child again / Such a beautiful child again / When i have finally found my room filled with toys / Be banging on my crib excited with noise / Oh, how i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again / And when theres nothing to gain / Or bring me pain or pin the blame / On you or myself / And when they finally fall / These wailing walls and burning crosses / God's twilight and all / How i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again)

...Johan Cruijff (eigenzinnig uniek zichzelf)
(Ik geloof niet omdat ik dus niet gelovig ben maar ik denk wel dat er iets anders is, maar daardoor geloof ik datgene wat ik dus denk dat er is.)


...Mohammed Ali (weerlichtend charismatisch ontroerend)
(Champions aren't made in gyms. Champions are made from something they have deep inside them: A desire, a dream, a vision. They have to have last-minute stamina, they have to be a little faster, they have to have the skill and the will. But the will must be stronger than the skill.)

...Kees Fens (wijs humoristisch ondoorgrondelijk)
(De laatste hangers zie je in Zuid-Europese dorpen. Vijf oude mannen tegen een kerkmuur. Hun toekomst is hun verleden geworden. Daar praten ze over. Na een tijdje zitten ze met vier of vijf op een bank. Ze zwijgen en staren voor zich uit. Naar een horizon die er niet meer is. De kerkklok slaat. 'Gods troon is nog ongeschokt.'
Ik zie ze en ontdek het wezenlijke aan de hangers: tijd is zolang ze met elkaar praten of zwijgen eeuwigheid. De hanger mag praten over verandering, hij wil die niet. Hij wil eigenlijk niets.)

...en mijn vader en mijn moeder en mijn vrouw tegelijk zou worden.

With A Little Help From My Hands

Je kunt spastisch doen over anderen die grappen maken over je afwijkingen. In afwijking daarvan kun je ook lachen om je eigen spasmen.

Dat doet Joe Cocker als hij John Belushi's parodie ziet op zijn legendarische spastische armgebaren tijdens het gromzingen.

This thing about me being spastic is something I can't get away from. I did The David Letterman Show not long ago, and he is still going on about me being spastic. I can't talk about anything else when I go on those shows.
During the time of "You Are So Beautiful," I was working at Village Recorders, in Los Angeles, and someone comes into the studio and says, "Joe, we've got this video to show you that you're not going to like." I don't know how long Saturday Night Live had been on the air, because I never watched much TV, but when I saw this video of John Belushi doing me being spastic and pouring beer, I became hysterical.
Everyone else said, "Joe, you're not supposed to find this amusing. You're supposed to find this gross and inoffensive."
I said, "Oh, come on. You can't not laugh at this." I didn't even know who Belushi was.
Moving my hand around is subconscious with me. A lot of the time I'm more or less conducting the band, just keeping a feel. I don't know why I do it. It's just one of those things.

Joe Cocker, In his own words

Zelf vinden wij de versie van onze eigen Yan eigenlijk hilarischer. Zal hij ooit kunnen lachen om het lachen dat wij doen om zijn spasmen?

(Wil onder dit filmpje Joe Cocker's uitvoering van With A Little Help From My Friends zetten. Ga de YouTubeRemixer uitproberen - tot (heel veel) later...)

Even 'n ballonnetje oplaten

Casus
Yan is na voedertijd direct vertrokken als hij ligt uit te buiken op de warme borst van zijn moeder. De moedermelk komt dezer dagen niet alleen meer direct uit diezelfde borst, maar bereikt zijn gulzige lippen ook wel via het tussenstation genaamd Kolfcity*. Zo kan ook vader zijn Yanneman van moedermelk voorzien. Dit om terugkeer van moeder uit het land genaamd Infantilia te bespoedigen.

Probleem
Yan slaapt na een bezoekje aan Kolfcity niet zo lekker in als bij moeders. Vaders, althans het onderhavige exemplaar, beschikt namelijk niet over een dikke warme moederborst. Dit gezinnetje zal toch niet het enige zijn dat met hiermee worstelt?

Oplossing
Men neme een luchtballonnetje, late deze 24 uur dragen op de blote huid van de moeder van uw zuigeling ter opname van de moedergeur, vulle deze niet met lucht (zoals hier gebeurt met flatuleuze gevolgen) maar met water van ca. 37˚, drapere de lauwwarme gummizak op de borst terwijl men een horizontale positie inneme en positionere het proefkonijnekoppetje op de neptiet, direct naast het tuitje dat men bevochtige met de laatste druppels van het Kolfproduct. En klaar is uw kunstje!

*) plaatsnaam gemunt door Hans Borgman (zero googlehits!). Hans, wederom bedankt!

De Luier Monologen

- Ik ben de eerste, ja, daar ben ik best trots op. Aangegord door de verloskundige die ook mijn bevuiler ter wereld bracht, toch iets bijzonders, niet? De inhoud is verder zoals die van mijn opvolgers, teerachtig, bijna zwart, sticky ook. Niks bijzonders eigenlijk, zegt ook nog niets over hoe 't de vuilspuiter zal vergaan. 'k Zat wel lang geplakt tegen z'n billetjes, pas de volgende dag werd ik bevrijd door de kraamverzorgster. Leuke vrouw trouwens, Anneke, type doortastend-maar-toch-gezellig-Amsterdams. Gooide me in de afvalbak bovenop de placenta en de vruchtblaas, is ook niet weggelegd voor elke luier, dacht ik zo.

- Nou, ik mag dan niet de eerste zijn, maar dat estafettestokje nam ik toch maar soepel van je over, numero uno. En die Anneke kan vouwen hoor, gevoelige maar zekere handen, zo heb ik ze graag over m'n onderdelen. Piemeltje mooi neerwaarts onder m'n voorpand gevouwen en de zijflappen daar lekker strak overheen, beensluitflapjes mooi uitgespreid langs de dijtjes, helemaal lekdicht! 't Blijft een teerspuitertje, dat wel weer.

- Zó bijzonder, ik ben beroerd door de handen van de kersverse vader, ze trilden helemaal! Ach ja, wat wil je ook, die ene kraamverzorgster zat 'r met d'r neus bovenop. Ik zat er ook niet helemaal lekker omheen, maar wat geeft het, heb 'r zelf zo'n beetje voor gezorgd dat ik niet lekte, zo ben ik ook wel weer. En ze lieten me lekker lang zitten, joh, plakte helemaal vast aan die lekkere vleesbilletjes! En ik kreeg nog een toegift, heerlijk. Juist toen ik met inhoud, vochtige doekjes en al zou worden dichtgevouwen, drukte het sluitspiertje er nog zo'n mooi teerbalonnetje uit, da's dan een bonus, hoor!

- Geef mij maar de vochtige geelbruine, je bent tenslotte niet voor niks speciaal ontworpen om de zachte ontlasting te absorberen. Ben ik trots op hoor, dat ik een Pampers New Baby met Secure-Me Fit, nr. 1 Newborn 2-5 kg, 9-11 lbs ben. Ach, als de sluizen opengaan en ik zie die vloed komen, dan knisper ik zo hard ik kan 'kommaarkommaarkommaarkommaar' en dan zuig ik de heleboel op, hmmm.

- Kijk, dat vind ík nou interessant, niet gewoon de boel opvangen, maar es goed analyseren wát je nou precies aan je fiets hebt hangen. En wat deze jongen achterlaat, ja, daar kan ik wel wat mee. Dat residu is niet compact, eerder vluchtig. Qua kleur verschiet het van honinggeel tot stroopbruin. En de stank is soms nu al niet te harden. Conclusie lijkt me duidelijk: de producent zou wel eens kunnen gaan bloggen, mark my words!

Idee: Hans Borgman - dank Hans!

Hineininterpretieren

hoi

kom es hier

wat is dat

oh, camera - en wat daarboven

ah, pa, dat ben jij dus, ahum, aangenaam

keb kriebel an me neus

en an me oog

zeg ehhh, pa

rot nou maar weer es OOOOOP!!!!! (gaap)

Zoek de verschillen (van een halve eeuw) (1)

tuddybud............apesnoet......

Leven en dood (1)

Op de dag dat Elyan het leven in wordt gekatapulteerd, wordt de voorpagina van de Volkskrant nog beheerst door de dood van Jan Wolkers. Op zijn begrafenis, twee dagen na de geboorte, spreekt die andere oude reus, Remco Campert, zijn afscheidsgedicht uit:

Leven

Vrijdagmiddag op het Centraal Station
kwam een onbekende op me af
keek me getroffen aan en zei:
'heeft u het al gehoord?
Jan Wolkers is dood'

Terwijl ik nog maar net besloten had
om zolang ik nog te leven heb
niet meer aan de dood te denken
kwam jij, Jan, er onverhoeds tussen
Zoals je me vaak belde
midden op een troosteloze dag
alsof je in Texel raadde
dat ik om je praatje verlegen zat

Al wachtend op de trein
bleek denken aan jouw dood
niet denken aan de dood
maar eerder aan het leven
zoals jij het vierde
uitbundig en voorbeeldig.

Of Elyan het leven uitbundig en voorbeeldig zal gaan vieren moet de toekomst natuurlijk uitwijzen. Feit is dat omstreeks de tijd dat-ie nieuw leven brengt, die uitbundige vitalist het leven laat. En dat doet Campert niet aan de dood denken maar aan leven. Al met al een ode aan het leven.

Surrealistische droom (2)

Dan gaat alles heel snel, en dan weer stroperig, en weer razendsnel - als in een droom. Het is gaan donkeren, buiten raast het verkeer gewoon door.

Ik bel Olijf. Die is bij die andere bevalling. Irma heeft persweeën!
Gaat de gang op als ze me aan de lijn heeft (hoor ik de volgende dag van haar). Spreekt op rustige maar gedecideerde toon: ik bel een verloskundige op het andere toestel, die komt zo snel mogelijk - stook de verwarming maar flink op - ga de kruiken maar klaarleggen - en wat hydrofiele doeken - celstof onderleggers ook - een pak maandverband.

En ik, ik weet van niks. Verloskundige en kraamhulp zouden het toch doen?? Olijf: ik heb een verloskundige aan de lijn, die is op weg.

Irma duikt van de ene perswee in de andere. Hoofd tussen armen steunend op zitting van de bank. Het hoofd opheffend. Knieën op het vloerkleed. Kreunend, steunend. Ik lek, doe er iets onder!
Shit, die fruitschaal maar - Sorry schat, sorry, maar waar zijn die kruiken? - en de kruikenzakken? - sorry, wat zijn hydrofiele doeken - waar zijn ze - shit, brand m'n poten aan de ene hete kruik - krijg de dop niet op die andere!

Lamaar zitten, zegt Olijf in m'n oor - breng het allemaal naar de woonkamer - leg de kruik plat, leg de hydrofiele doeken er maar overheen - verliest Irma bloed? wat voor kleur? helder met rode vlokken? zie het hoofdje al?

Verdomme, kan het niet zien - OK, ik pak een lamp - jezus, geen peertje! draai ‘t uit die andere lamp - shit, is heet! met die sok maar - en hier d'r in - shit, shit! ik geloof het niet... maar dat moet toch - dat is het hoofdje!

Olijf blijft paraat: Mignon is de verloskundige, ze is bij jullie in de straat - aan welke kant is jullie huis? - zeg tegen Irma dat ze snel moet ademen - zo kan ze het rekken.

Maar kan dat geen kwaad?! Als-ie komt houdt ze het toch niet tegen - laat haar maar flink steunen! Ah, daar gaat de bel - ze is er! ja, kom binnen!

Mignon stapt ons donkere, warme nesthol binnen - over de aangerichte rotzooi - pakt haar koffertje uit - doet handschoenen aan - nog één keer flink persen! dan is-ie er uit!! ja, goed, ja!!!

En daar ligt-ie, ons gevilde konijn, op het vloerkleed! hij krijst, hij leeft!! ik jank - m'n blik wordt tussen de beentjes getrokken - we hebben een jongen!!

Irma valt bijna voorover op de bank - kom, zegt Mignon, leun maar naar achter - ga maar op je rug liggen. Achterwaarts beweegt Irma zich - haar knie dreigt ons konijn te verpletteren! Pas op, schat! kom maar hier - het is Yan!!

Irma trilt, rilt, is niet van de wereld - wordt voorzichtig op haar rug gelegd - kussens ondersteunen haar - Yan op haar buik, ze heeft amper besef...

Pas veel later, toch eindelijk op bed, landt ze weer, landen we weer, als Yan's reflexen worden getest, als-ie wordt gewogen, als we een toneelstukje zien van boreling en vroedvrouw, als er een beetje, een heel klein beetje afstand is, als we langzaam ontwaken uit deze surrealistische droom.

Surrealistische droom (1)

22.17u - Daar ligt-ie ineens op het nieuwe vloerkleed, het karkas van een gevilde konijn, paars, mager, glimmend van het vocht, verrassend groot. En krijsend, zo opluchtend en gelukkig makend, hartverscheurend krijsend, dus levend, niks geen karkas, mijn bibberende kale konijn van een zoon.

Die maandag 22 oktober 2007 is de datum waarop ons kind-to-be is uitgerekend. Maar ja, het moet de eerste worden, die komen altijd later. En OK, al zijn er wat onregelmatige krampjes van onderen gesignaleerd, niks om je druk om te maken. Natuurlijk ging ik gewoon naar m'n werk en 's avonds heb ik een afspraak met een vriend. Moet je rekenen, om wat te lullen over het wel en wee van omgaan met zwangere vrouwen. Wel in een restaurant om de hoek, je weet het maar nooit, kan ik eventueel snel thuis zijn, is een rustig idee.

Tegen half zeven die avond kom ik thuis van m'n werk, op de fiets van vrouw Irma. Ik voel de krampjes nu wat sterker, zegt ze, laten we voor de zekerheid de klossen maar vast onder het bed zetten. Na gedane arbeid vraag ik haar of ik de band van m'n eigen fiets nu moet plakken. Of heb je de jouwe morgen nog nodig? Nee, zegt ze, maar overmorgen moet ik nog naar de verloskundige, dus als ik 'm dan kan gebruiken... Goed, plak ik 'm direct. Zou ik trouwens moeten reserveren voor vanavond? Ja, zou 'k maar doen, zegt ze.

Als ik na het plakken van de band weer boven ben heeft Irma het over een toename van de krampen. Hm, wil je dat ik de afspraak afzeg? Eh... ja, heb ik toch liever, voel ik me toch wat meer op m'n gemak. Tijdens het telefoontje met m'n vriend roept ze dat dit toch een echte wee was!
Het is kwart over zeven, er gaat een prikkeling door me heen. Ons wordt sterkte toegewenst en ik zet me aan tafel om het tijdstip van de eerste wee te noteren. Als je twee uur lang weeën hebt van één minuut met tussenpozen van vier tot vijf minuten dan mag je de verloskundige bellen. Of als je vliezen tussendoor breken en je in een half uur meer dan één maandverband bloed verliest.
Ik klamp me vast aan het noteren van de rondetijden - ja, het is nu begonnen. Weeën van tegen de minuut, tussentijden van anderhalve tot drie minuten. Maar zouden dit nu echt weeën zijn, zijn het niet slechts vóórweeën? Je eerste kind komt toch altijd te laat? Zou ze denken dat het weeën zijn omdat ze wil dat het weeën zijn?
De boekjes over het baren heb ik om me heen verzameld. Hier lees ik dat het vanaf de eerste wee toch wel gemiddeld 24 uur kan duren voor je je eerste boreling ter wereld brengt. Ik lees het Irma ter geruststelling voor. Moet ik dít 24 uur ondergaan, schreeuwt ze me tussen twee weeën toe.

Ze loopt rond in het huis op zoek naar een plek om te steunen. In de badkamer, in de woonkamer. Op de badkamerplank, de strijkplank, de bank.
M'n rug is gespannen - heb kramp in m'n rug, druk op de kont - heb het idee dat ik moet poepen - het lijkt alsof ik heftige ongesteldheidskrampen heb - de sterkte neemt toe! - voel het nu meer van onder en van voren - het gaat nu nog meer naar voren, van de rug weg - de pijn wordt sterker! - het komt nog meer naar voren - heb nog steeds dat poepgevoel - heb nu echte rugweeën! - het gaat nog meer naar de voorkant - het wisselt - de pijn neemt nog meer toe!

Dan is er rood vruchtwater en om half negen, na zo'n dertig weeën, is er in één keer zoveel bloedverlies dat er gebeld mag worden. Verloskundige Olijf blijkt aanwezig bij een andere bevalling (al zeven centimeter ontsluiting daar) en zegt me dat we weer moeten bellen als Irma het niet meer uithoudt. En ik moet de kraamhulp alvast bellen voor standby.
En de pijn neemt nog steeds toe! - het zit in m'n rug - heavy shit!, blijf maar daar! - kun je alsjeblieft m'n rug masseren, ja daar!
De volgende wee blijft nu wat langer weg, maar dan plotseling: ik heb geloof ik persdrang! - druk van onderen - ik moet geloof ik persen! bel Olijf!

Het is bijna kwart voor tien.

beginnetje met een kleine b

OK, ook ik begin er aan, aan een blog.

Dat komt door Elyan. Elyan is mijn zoon, da's fijn om te tikken, Elyan is mijn zoon.

Nu bijna zes dagen oud, een beginnetje met een hele kleine b. Een menneke, een apie, een apesnoet, een biggetje, een schijtbakkie, allemaal van mij - en van m'n vrouw natuurlijk, ook van haar, juist van haar.

Goed, laten we hopen dat dit geen babyblog wordt. Maar ik weet het niet, met dit nieuwe begin, ik weet even niet zo veel meer, we zien wel.

Dat leer je wel met zo'n beginnetje, gewoon maar beginnen en zien waar je uit komt.

Het gaat fout als je de boel in de hand wil houden. Zoals tijdens de eerste nacht van het prille gezinnetje. Hij MOET om de drie, vier uur gezoogd worden. Neee, NIET aan de borst als-ie dan na twee uur al weer wakker wordt. Laat 'm maar pruttelen..., huilen..., krijsen... aaahrgg!

OK, dit werkt niet. We doen het anders, we zien wel...