Kraambezoek

Ik ben nog bevalle in 't Wilhelmina Gasthuis, je weet wel, nu sijn op dat terrein allemaal huise. Het duurde en het duurde maar, hè Johan, khad geen goeie ontsluiting. Eindelijk was ze d'r dan, alles d'r op en d'r an, goddank. Kwam me moeder langs, met 'r vriendin. Me moeder was al oud, moet je wete en die vriendin ook. Ginge se langs al die bedjes op de afdeling met se tweeë, die bedjes met van die ijsere spijle, net tralies. Ik kom van de Albert Cuijpbuurt, moet je wete, dat was so'n fijne buurt voor de kinderen, se konde altijd buite spele. En al me familje komt 'r ook vandaan. Dus die ouwe besjes ginge met se tweeë langs al die traliebedjes alsof se de ware op de markt aan het keure ware. Díe had 'n lelijke kop en díe had geen hare, moe je sien joh, en díe heb só'n bos haar, tlijkt wel 'n apie en díe had 'n deuk in se harses. En dat met die schelle stemmen! Kwame se weer terug bij de mijne: ja, dese is toch de mooiste, hoor. Ik geneerde me dood voor die saal! Maar nou moet ik segge, se was ook mooi hoor, se had 'n mooie kop met haar, blond en krullend. Dus ik was tegelijkertijd ook trots, mag je best wete.

Nou, ik woon al jare niet meer bij de Cuijp, je weet dat ik in Almere woon en al me familje ook. Ben ik laatst terug geweest op 't Wilhelmina, hè Johan, jij was 'r ook bij en die nieuwe huise, die zijn mooi hoor. Maar ik moest ook aan die tralies denken, van die bedjes. So is 't wel hoor, kinderen sie je d'r niet meer buite spele, se sitte allemaal binne hè, achter de tv, of de computer of de nintendo of wat se allemaal doen. Gevange als het ware, so denk ik 'r over hoor, mijn mening voor een betere...