Yan spreekt (1)

[zomer 2010]
Als wij het over meisjesnamen hebben en de naam Jan-tien valt, merkt Yan op: "Neehee, ik ben tweehee."

[eind augustus 2010]
Bij het praten over onze bruiloft, drie jaar voor zijn geboorte, vragen we Yan waar hij dan was. Waarop hij antwoordt: "Ik was er niet, ik was he-le-maal alleen."

[september 2010]
Yan is eerder deze zomer met moeder en oma Puma op vakantie geweest, nu fietst hij met beide ouders door Zuid-Spanje, voorop bij zijn vader. Met een plagerig stemmetje zegt hij tegen hem: "Wat jammer hè, dat ik met jou op vakantie moet, en niet met oma." (Als vader terugplaagt met 'zal ik dan maar weggaan?' moet hij hartstochtelijk huilen.)

Als zijn moeder hem opjut met 'Kom op, meneertje Koekepeertje', riposteert Yan met: "Neehee, het is meneertje Pannekoekepeertje."

[november 2010]
Yan wordt voor het slapen gaan graag voorgelezen uit 'Anton kan toveren' en imiteert dan vingerbewegingen en toverspreuk van de hoofdpersoon. Als hij zijn speelgoed in de woonkamer moet opruimen, speelt hij luchtpiano met zijn vingertjes onderwijl sprekend: "Hocus pocus pilatus pas, ik wou dat de rommel weg was!"

Voordat we naar zijn grootouders in Boxtel afreizen, waar twee Thaise monnikenbustes op het dressoir prijken die de net driejarige angst inboezemen, verzekert Yan opa aan de telefoon: "Ik ben he-le-maal niet bang voor de monniken (en met stemverheffing) want ik ben drie jaar!"

Oma Puma vertelt Yan aan de telefoon dat ze zo graag bij hem zou willen zijn. Als de wederkerige wens uitblijft, zegt oma dan maar zelf met een klein stemmetje 'En wat zou ik graag bij oma zijn'. Waarop Yan vraagt: "Maar oma, jij bent toch al bij jezelf?"

"Is opa oud?", vraagt Yan over opa Jansen. Op het bevestigende antwoord luidt de vervolgvraag: "Wordt opa bij-na dood?"

Tijdens een van de eerste keren dat Yan naar de voorschool gaat, moet hem er nog eens op worden gewezen dat hij zijn schoenen voor zijn sloffen moet verruilen. Waarop hij de gelaarsde juf voor de voeten werpt: "Maar jij hebt toch ook geen sloffen aan?"

Zijn ouders trachten Yan's neiging het beleg van zijn boterhammen met worst te eten de kop in te drukken. Als zijn moeder oma Puma, waar hij logeert, aan de lijn heeft, hoort zij hem op de achtergrond zeggen: "Kijk eens oma, het brood glijdt zó van mijn worst."

De stad is in Sinterklaassferen gehuld als Yan voorop de fiets langs de speelgoedwinkel rijdt en roept: "Dat is niet Intertoys, dat is Sintertoys!"

Yan wijst in bad op zijn poepgat en duidt die aan met 'billekeel'.