Ook ik ben vergiftigd met het aangename gevoel van de jeugdherinneringen die me zijn verteld en die ik doorvertel alsof ik ze zelf heb meegemaakt (zie een eerdere post over Orhan Pamuk's Istanbul). Deze is me verteld door m'n vader en zegt veel over de veranderingen in de laatste halve eeuw die mijn leven nu bestrijkt:Mijn Nederlandse vader en mijn zwangere moeder van Chinese afkomst zijn op vakantie in Corsica. Ik, zo'n tien maanden oud, logeer bij oma Do in Tilburg en krijg daar prompt de griep. Oma belt natuurlijk direct de dokter. "Met mevrouw Jansen, ik heb hier een klein Chineesje met griep. Kunt U langs komen?"
De begrippen multiculturele samenleving en politieke correctheid waren nog ver weg. Dus voor een huisarts in een provinciestadje kon een Chineesje bij een Jansen thuis niets anders zijn dan een baby met wat toen nog helemaal niet bekend stond als het Syndroom van Down.
De dokter komt per ommegaande langs, ziet mij in m'n wiegje liggen en zegt verbaasd: "Maar mevrouw, dat is helemaal geen mongooltje, kijk eens wat een pientere oogskens ie heeft!"
De lezer oordele zelf. (En ik dank mijn ouders voor deze en andere herinneringen die ik mij toegeƫigend heb.)
2 opmerkingen:
Tilburg een provinciestadje ??
Wat een Amsterdamse arrogantie !!
Met excuus, maar we hebben het wel over 1958 - anno 2007 zou ik de stad der Kruikenzeikers (de - voormalige - inwoners doen het tweede deel van hun bijnaam nog immer eer aan, zo mag blijken) zeker 'provinciestad' hebben genoemd!
Een reactie posten