Yan spreekt (1)

[zomer 2010]
Als wij het over meisjesnamen hebben en de naam Jan-tien valt, merkt Yan op: "Neehee, ik ben tweehee."

[eind augustus 2010]
Bij het praten over onze bruiloft, drie jaar voor zijn geboorte, vragen we Yan waar hij dan was. Waarop hij antwoordt: "Ik was er niet, ik was he-le-maal alleen."

[september 2010]
Yan is eerder deze zomer met moeder en oma Puma op vakantie geweest, nu fietst hij met beide ouders door Zuid-Spanje, voorop bij zijn vader. Met een plagerig stemmetje zegt hij tegen hem: "Wat jammer hè, dat ik met jou op vakantie moet, en niet met oma." (Als vader terugplaagt met 'zal ik dan maar weggaan?' moet hij hartstochtelijk huilen.)

Als zijn moeder hem opjut met 'Kom op, meneertje Koekepeertje', riposteert Yan met: "Neehee, het is meneertje Pannekoekepeertje."

[november 2010]
Yan wordt voor het slapen gaan graag voorgelezen uit 'Anton kan toveren' en imiteert dan vingerbewegingen en toverspreuk van de hoofdpersoon. Als hij zijn speelgoed in de woonkamer moet opruimen, speelt hij luchtpiano met zijn vingertjes onderwijl sprekend: "Hocus pocus pilatus pas, ik wou dat de rommel weg was!"

Voordat we naar zijn grootouders in Boxtel afreizen, waar twee Thaise monnikenbustes op het dressoir prijken die de net driejarige angst inboezemen, verzekert Yan opa aan de telefoon: "Ik ben he-le-maal niet bang voor de monniken (en met stemverheffing) want ik ben drie jaar!"

Oma Puma vertelt Yan aan de telefoon dat ze zo graag bij hem zou willen zijn. Als de wederkerige wens uitblijft, zegt oma dan maar zelf met een klein stemmetje 'En wat zou ik graag bij oma zijn'. Waarop Yan vraagt: "Maar oma, jij bent toch al bij jezelf?"

"Is opa oud?", vraagt Yan over opa Jansen. Op het bevestigende antwoord luidt de vervolgvraag: "Wordt opa bij-na dood?"

Tijdens een van de eerste keren dat Yan naar de voorschool gaat, moet hem er nog eens op worden gewezen dat hij zijn schoenen voor zijn sloffen moet verruilen. Waarop hij de gelaarsde juf voor de voeten werpt: "Maar jij hebt toch ook geen sloffen aan?"

Zijn ouders trachten Yan's neiging het beleg van zijn boterhammen met worst te eten de kop in te drukken. Als zijn moeder oma Puma, waar hij logeert, aan de lijn heeft, hoort zij hem op de achtergrond zeggen: "Kijk eens oma, het brood glijdt zó van mijn worst."

De stad is in Sinterklaassferen gehuld als Yan voorop de fiets langs de speelgoedwinkel rijdt en roept: "Dat is niet Intertoys, dat is Sintertoys!"

Yan wijst in bad op zijn poepgat en duidt die aan met 'billekeel'.

Wens (3)

Wens (2)

Wens (1)

KINDEKE YAN WENST JE PRETTIGE KERSTDAGEN
EN EEN GELUKKIG NIEUWJAAR
- OOK NAMENS Z’N OUDERS -

Mijn moment van 2007 (voor het personeelsblaadje)

Op 8 januari van dit jaar fietsen mijn vrouw Irma en ik Saigon uit. Voor we de stad verlaten brengen we een bezoekje aan de pagode van de Jade-Keizer, een van de belangrijkste taoïstische goden. Een middelgrote tempel, wat viezig maar kleurrijk, in halfschemer en wierook gehuld, een eeuw geleden gebouwd door Chinese taoïsten, later evenzeer geliefd door boeddhisten en confucianisten.

Voor de tempel is een door bomen overschaduwd hofje, naast de ingang een vijvertje met schildpadjes waarvan sommige schildjes beschreven zijn met witte verf. Binnen staat het vol met beelden. Halverwege de tempel twee woest uitziende figuren, vier meter hoge generaals die een tijger en een draak hebben overwonnen. Tegen de achterwand zit op een lotusbloem de veelarmige Moedergodin van het boeddhisme. En daarnaast, in het midden, het beeld van de Jade-Keizer zelf. In de pagode zijn ook de woonvertrekken van het tempelpersoneel gehuisvest, met donkere gangetjes waar een mannetje rondscharrelt dat zijn overtollig speeksel met veel lawaai hier en daar in een hoek rochelt.

Irma’s aandacht gaat uit naar een zijvertrek waar de Vruchtbaarheidskoningin zetelt.

Vlak voor de fietsvakantie heb ik na bijna een jaar nadenken ingestemd met haar plots opgekomen late kinderwens. Nu ziet zij haar kans schoon. Bij de roodgeverfde houten balie koopt zij met gretige ogen een roodpapieren zakje met zwavelgele wierookstokjes. Voor de Vruchtbaarheidskoningin met haar felgekleurde pauwvormige hoofddeksel en manteltje van roze zijde met daarover een doorzichtig geel capeje staat een met zand gevuld stenen bakje waarin Irma haar wierookstokjes aansteekt, eentje voor een zoon, eentje voor een dochter.

Ruim negen maanden later wordt onze zoon Yan geboren.

In a sentimental mood

Ik wou dat mijn zoon...

...Rufus Wainwright (charmant kinderlijk innemend)
(When i am older than all these goddamned hills / And there's no reason for my mind to be still / Oh, how i'll feel like a beautiful child again / Such a beautiful child again / When i have finally found my room filled with toys / Be banging on my crib excited with noise / Oh, how i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again / And when theres nothing to gain / Or bring me pain or pin the blame / On you or myself / And when they finally fall / These wailing walls and burning crosses / God's twilight and all / How i'll feel like a beautiful child / Such a beautiful child again)

...Johan Cruijff (eigenzinnig uniek zichzelf)
(Ik geloof niet omdat ik dus niet gelovig ben maar ik denk wel dat er iets anders is, maar daardoor geloof ik datgene wat ik dus denk dat er is.)


...Mohammed Ali (weerlichtend charismatisch ontroerend)
(Champions aren't made in gyms. Champions are made from something they have deep inside them: A desire, a dream, a vision. They have to have last-minute stamina, they have to be a little faster, they have to have the skill and the will. But the will must be stronger than the skill.)

...Kees Fens (wijs humoristisch ondoorgrondelijk)
(De laatste hangers zie je in Zuid-Europese dorpen. Vijf oude mannen tegen een kerkmuur. Hun toekomst is hun verleden geworden. Daar praten ze over. Na een tijdje zitten ze met vier of vijf op een bank. Ze zwijgen en staren voor zich uit. Naar een horizon die er niet meer is. De kerkklok slaat. 'Gods troon is nog ongeschokt.'
Ik zie ze en ontdek het wezenlijke aan de hangers: tijd is zolang ze met elkaar praten of zwijgen eeuwigheid. De hanger mag praten over verandering, hij wil die niet. Hij wil eigenlijk niets.)

...en mijn vader en mijn moeder en mijn vrouw tegelijk zou worden.

With A Little Help From My Hands

Je kunt spastisch doen over anderen die grappen maken over je afwijkingen. In afwijking daarvan kun je ook lachen om je eigen spasmen.

Dat doet Joe Cocker als hij John Belushi's parodie ziet op zijn legendarische spastische armgebaren tijdens het gromzingen.

This thing about me being spastic is something I can't get away from. I did The David Letterman Show not long ago, and he is still going on about me being spastic. I can't talk about anything else when I go on those shows.
During the time of "You Are So Beautiful," I was working at Village Recorders, in Los Angeles, and someone comes into the studio and says, "Joe, we've got this video to show you that you're not going to like." I don't know how long Saturday Night Live had been on the air, because I never watched much TV, but when I saw this video of John Belushi doing me being spastic and pouring beer, I became hysterical.
Everyone else said, "Joe, you're not supposed to find this amusing. You're supposed to find this gross and inoffensive."
I said, "Oh, come on. You can't not laugh at this." I didn't even know who Belushi was.
Moving my hand around is subconscious with me. A lot of the time I'm more or less conducting the band, just keeping a feel. I don't know why I do it. It's just one of those things.

Joe Cocker, In his own words

Zelf vinden wij de versie van onze eigen Yan eigenlijk hilarischer. Zal hij ooit kunnen lachen om het lachen dat wij doen om zijn spasmen?

(Wil onder dit filmpje Joe Cocker's uitvoering van With A Little Help From My Friends zetten. Ga de YouTubeRemixer uitproberen - tot (heel veel) later...)